خلق و خوى على با همان فضائل خانه پدرش ابوطالب ، عجين شد و رشد يافت . خانه‌اى كه ديوارهاى آن ، نخستين سخنان محمد را شنيد و دعوت اسلامى از آنجا به مرحله وجود گام نهاد . على هنوز بيش از چهارسال نداشت كه محمد او را به سينه خود چسبانيد و همراه خود همه‌جا برد و برادرش ناميد ؛ و على در خطبه موسوم به « قاصعة » « 1 » به اين سابقه پيمان خود با محمد اشاره كرده و مىگويد : « شما موقعيت مرا نسبت به رسول خدا صلىالله عليه و سلم ، از نظر خويشاوندى نزديك و منزلت خاص ، مىدانيد . او مرا هنگامى كه كودك بودم در بغل مىنشانيد و به سينه مىچسبانيد و در كنارش مىخوابانيد كه بوى پاك بدنش را حس مىكردم . هرگز دروغى از من نشنيد و اشتباهى در كردارم نديد . و من دنباله‌رو او بودم بدانسان كه نوزاد به‌دنبال مادر مىرود . هر روز از اخلاق خود درسى به من مىداد و مرا به پيروى از آن رهنمون مىشد . » اين دوره ، نخستين مرحله‌اى است كه كودك براى پذيرش بذرهاى اخلاق فاضله انسانى ، آماده مىشود و شايستگى مىيابد . و چه بسيار زمانهايى كه در خلوت‌هاى محمد مونس او بود . او در دورىجستن از قريشىها ، كه هنوز در تاريكى مطلق رسوم و عادات كهنه ، جهالت و جمود فكرى خود غرق بودند ، از همان راهى رفت كه پيامبر مىرفت . على زمان مديدى در اين محيط پاك و در كنار پسرعمويش ، به‌سر برد و زندگى كرد ، در حالىكه در نزد پيامبر برگزيده و محبوب و در قلبش گرامى و عزيز بود .

--> ( 1 ) خطبه قاصعه از خطبه‌هاى معروف امام على عليه السلام است و نكات حساس زيادى در آن وجود دارد و مؤلف جملاتى كوتاه از آن نقل كرده ، طالبين تفصيل به خطبه 234 نهج‌البلاغه رجوع كنند . م